«Φρένο» του ΣτΕ στην επέκταση των πολεοδομικών σχεδίων στα νησιά

0
18

Όλες τις επεκτάσεις οικισμών που προέβλεπε το γενικό πολεοδομικό σχέδιο της Πάρου  ακύρωσε -δέκα χρόνια μετά την έγκριση του σχεδίου- το Ε’ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, με μια απόφαση που αναμένεται να είναι καταλυτική για όλο το νησιωτικό πλέγμα της χώρας.

Ουσιαστικά το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο θέτει επί τάπητος ένα κομβικό ζήτημα, το οποίο αφορά τις επεκτάσεις των οικισμών που προβάλλουν ως αιτήματα πιεστικά για παραθεριστικές κατοικίες, αντιτάσσοντας ότι αυτές δεν μπορούν να γίνουν πέραν της φέρουσας ικανότητας του νησιού.

Η προσφυγή είχε υποβληθεί το 2012 από εννέα πολίτες, συζητήθηκε τελικά το 2019 και εκδόθηκε τώρα η απόφαση με εισηγητή τον Θαν. Αραβάνη όπου αναφέρεται: «Η ανάγκη δημιουργίας νέων οικισμών με την επέκταση υφισταμένων και την ένταξη σε σχέδιο νέων δεν τεκμηριώνεται νομίμως, από την άποψη της ανάλυσης της υπάρχουσας κατάστασης του φυσικού και του δομημένου περιβάλλοντος, των αναμενόμενων πληθυσμιακών μεγεθών και της φέρουσας ικανότητας της νήσου».

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης: «Δεν αναλύεται στη μελέτη η σημασία του φυσικού και του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της Πάρου, η οποία από το έτος 1975 είναι κηρυγμένη “ολόκληρη” ως τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και χρήζουσα κρατικής προστασίας διότι “άπαντα τα εν τη νήσω τοπία είναι εξαιρέτου φυσικού κάλλους”, αποτελεί σημαντικότατο αρχαιολογικό χώρο και περιλαμβάνει “αξιόλογα αρχιτεκτονικά συγκροτήματα ενδιαφέροντα την Ελληνική αρχιτεκτονική και ιστορία” (υ.α. 55013/1975), ενώ εξ άλλου δέκα οικισμοί της νήσου έχουν χαρακτηρισθεί παραδοσιακοί με π.δ/τα των ετών 1978 και 1985. Η ανάλυση των ανωτέρω στοιχείων είναι απαραίτητη, διότι η προστασία τους αποτελεί προϋπόθεση της βιώσιμης ανάπτυξης της νήσου και τον στόχο στον οποίο πρέπει να κατατείνουν οι εισαγόμενες χωροταξικές και πολεοδομικές ρυθμίσεις».

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Δεν τεκμηριώνεται νομίμως η χωρητικότητα και η επάρκειά τους ή μη να απορροφήσουν ενδεχόμενες οικιστικές πιέσεις, ούτε η ανάγκη περαιτέρω επεκτάσεως των ορίων τους και δημιουργίας νέων οικισμών. Δεν συνιστούν δε ζωτική ανάγκη που δικαιολογεί τη δημιουργία νέων οικισμών οι “πιέσεις οικιστικής ανάπτυξης” ενδιαφερομένων για την οικοδομική εκμετάλλευση νέων εκτάσεων εντός και εκτός οικισμών, διότι ιδιωτικά συμφέροντα μόνο επικουρικώς λαμβάνονται υπόψη κατά τη θέσπιση χωροταξικών και πολεοδομικών ρυθμίσεων».

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here